Pleegzorg voor 18-plus, Elker is er klaar voor

Aanmelding & advies

050-5239494

Print pagina

Pleegzorg voor 18-plus, Elker is er klaar voor

Geplaatst op: 01 juni 2018

Per 1 juli 2018 hebben pleegkinderen het recht om tot hun 21e jaar bij hun pleeggezin te blijven, zolang pleegouders en pleegjongeren dit willen en er nog hulpvragen zijn. Dat hoeft niet meer apart bij het CJG te worden aangevraagd, zoals nu in het kader van verlengde pleegzorg nog wel het geval is. Pleegzorg tot 21 jaar is een actielijn in het actieprogramma ‘Zorg voor de Jeugd’ dat de ministers De Jonge van VWS (Volksgezondheid, Welzijn en Sport) en Dekker van Rechtsbescherming in april bekend hebben gemaakt. Jeugdhulporganisatie Elker is blij met deze maatregel.

Achterstand inhalen

Pleegzorgbegeleider Wia Schonewille van Elker onderschrijft de noodzaak van pleegzorg voor pleegkinderen boven de achttien: “Het is geweldig dat pleegkinderen nog wat langer de ondersteuning van hun pleegouders houden. Pleegkinderen hebben vaak een achterstand in hun ontwikkeling, daarom is pleegzorg tot 21 jaar gerechtvaardigd.” Gedragswetenschapper Nynke Posthumus van Elker vult aan: “Ze krijgen wat meer tijd en mogelijkheden om deze achterstand op kinderen die niet in een pleeggezin opgroeien, verder in te halen. En ze kunnen ook nog hun specifieke ontwikkelingstaken volbrengen, bijvoorbeeld op het gebied van identiteit, afkomst, loyaliteit, gehechtheid etc.”

Huidige situatie

Wia: “Elker biedt al een aantal jaren verlengde pleegzorg aan. Zo’n veertig pleegkinderen per jaar die achttien worden, blijven langer in hun pleeggezin wonen. Zo’n verlengde plaatsing moet nu steeds opnieuw bij de gemeenten worden aangevraagd en dit kost veel tijd, administratieve rompslomp en geld. Gewoonlijk zijn alle betrokkenen daar al vanaf het moment dat het pleegkind zestien wordt over in gesprek. Gemeenten gaan pas akkoord als er een goede motivatie is en duidelijkheid over aanvullende hulpvragen van pleegouders en pleegjongere.”

Geruststelling

Volgens Wia kan de nieuwe maatregel zelfs een hele geruststelling zijn voor pleegkinderen die nu een jaar of zestien zijn: “In veel gevallen zien we dat deze pleegkinderen onzeker zijn over hun toekomst. Ze realiseren zich dat ze op hun achttiende op zichzelf zijn aangewezen. Ze vragen zich af waar ze dan naar toe moeten en hoe ze dat moeten doen. Vaak merken we ook dat de pleegkinderen (weer) last krijgen van onder andere hechtingsproblemen, dat ze scheidingsangst krijgen, pleegouders gaan uitproberen en kijken hoever ze kunnen gaan. Weten dat ze tot 21 jaar in het pleeggezin mogen blijven geeft hen houvast, zekerheid, vertrouwen en rust.”

Nog niet zelfstandig

Volgens Wia zijn pleegkinderen die achttien worden, nog niet allemaal in staat om volledig zelfstandig te functioneren: “Ze hebben meestal geen groot sociaal netwerk. Ze hebben moeite om zonder ondersteuning een opleiding te voltooien of werk te vinden en te houden. En ze kunnen hun eigen financiën nog niet regelen. Verlaten ze op hun achttiende hun pleeggezin, dan zie je bij deze jongeren vaak problemen ontstaan op het gebied van bijvoorbeeld verslaving, schulden of criminaliteit. Dat is niet alleen funest voor deze jongeren, maar het kost de samenleving ook veel geld. Uiteindelijk is het beter een deel van dat geld te gebruiken voor pleegzorg tot 21 jaar, zodat de jongeren het wel redden als ze hun pleeggezin verlaten. Overigens blijft verlengde pleegzorg tot 23 jaar ook mogelijk.”

De verhalen van Priscilla en Damian

Priscilla verliet rond haar achttiende het pleeggezin waar ze al op jonge leeftijd was geplaatst. Ze wilde voortaan graag zelf alles beslissen en ze verbrak alle banden met haar voormalige pleegouders. Het lukte haar niet om haar opleiding af te maken, ze ging drugs gebruiken en belandde een keer in het ziekenhuis. Het goed voor zichzelf zorgen en bijvoorbeeld een baantje vinden en houden was voor Priscilla een brug te ver.

Damian groeide ook op in een pleeggezin. Hij bleef er na zijn achttiende verjaardag wonen, experimenteerde met zijn vrijheid onder bescherming en ondersteuning van zijn pleegouders. Ook hij ging middelen gebruiken. Hij slaagde erin zijn opleiding af te maken, dankzij de hulp van zijn jeugdcoach die hem steeds weer opnieuw hielp met plannen en hem motiveerde om ervoor te gaan. Inmiddels woont Damian zelfstandig en is hij in staat op een goede manier zijn leven verder op te bouwen. Door de nauwe samenwerking tussen pleegouders, pleegzorgbegeleider, jeugdcoach en Damian zelf kon hij alle moeilijke fases van zijn jongvolwassenheid doorkomen.

(De namen van deze jongeren zijn gefingeerd.)

Begeleiding voor pleegouders

Wia: “Binnen Elker ervaren we dat pleegzorg voor achttienplussers veel extra inspanning kost. Pleegkinderen, maar ook pleegouders hebben in deze fase veel extra begeleiding nodig. Pleegouders vinden het vaak moeilijk om een stapje terug te doen, willen niet te streng zijn, maar ook niet te vrij. Ze willen hun pleegkind van 18-plus leren zelf de verantwoordelijkheid te nemen. Om deze taak tot een goed einde te brengen, hebben ze de pleegzorgbegeleider nog steeds hard nodig.”

Jeugdcoach

Wia: “We zien dat pleegkinderen van boven de18 nog heel afhankelijk zijn van hun pleegouders, maar zich tegelijk los willen worstelen. We hebben inmiddels de ervaring dat begeleiding van zo’n jongere door een jeugdcoach goede resultaten geeft. Zo krijgt de jongere begeleiding in zaken als: organiseren van het huiswerk, met geld omgaan, huisvesting regelen, vormgeven van de relatie met het biologisch milieu en ook van de relatie met de pleegouders, omgaan met vrienden, omgaan met verliefdheid en seksualiteit, regelen van bewindvoering en mentorschap.”