Waarom kon ik niet gewoon leuk met mijn kind optrekken?

Moederliefde voor drie!

Informatie & advies

050-5239494

Print pagina

Samen staan we op de stoep te wachten op deze grauwe grijze novemberochtend, de prachtige witte poes met het blauwe en groene oog en ik. Met een ruime zwaai gaat de voordeur open en gaan we naar binnen. Het verhaal kan beginnen.

Twee jaar geleden ging Linda van Dekken, moeder van Justin (12), Reilley (4) en Chloe (2), op advies van een ambulant begeleider van Elker met Reilley naar Accare. Daar volgde na verschillende onderzoeken de diagnose: Reilley heeft een autisme-spectrumstoornis met daarbij kenmerken van Adhd. Professionele hulp werd geïndiceerd en Reilley kon al snel naar het MKD in Haren.

De ondersteuning die het gezin al eerder kreeg was als gevolg van de opvoedingsproblemen met zoon Justin. De verwijzing naar deze hulp kwam tot stand nadat moeder de problemen had gemeld bij het Centrum voor Jeugd en Gezin in haar woonwijk.

Al vanaf de geboorte van Reilley merkte Linda dat het contact en de communicatie niet goed verliep met hem. Zijn spraak en het wederzijdse contact kwamen niet op gang. Daarbij was Reilley angstig, teruggetrokken en klampte zich aan zijn moeder vast. De moedergevoelens voor de andere twee kinderen waren er heel duidelijk, met Reilley waren deze nauwelijks aanwezig. Overal waar Linda kwam zag zij hoe ouders met hun peuter op een leuke manier contact hadden en konden uitwisselen. “Ik was erg jaloers in die tijd. Wat was er mis met mij, waarom kon ik niet gewoon leuk met mijn kind optrekken?” Ook op de peuterspeelzaal veranderde Reilley’s gedrag niet en kreeg Linda het gevoel dat haar zoon als stout en dom werd bestempeld. Het was in die tijd dat Linda’s echtgenoot en vader van de kinderen bij haar wegging.

Een 10 plus

Vanaf het begin op het MKD in Haren voelde Linda zich begrepen door de groepsleiding en ouderbegeleiding. Als moeder wil ik het beste voor ál mijn kinderen, dus ook voor Reilley. Alleen dat werkte niet bij hem. Toch kwam zij door de erkenning en ondersteuning van de hulpverleners weer terug in haar positie als volwaardig moeder.

Na twee weken op het MKD merkte Linda dat haar moederliefde voor Reilley opeens begon te stromen. Er ontstond meer contact en Reilley begon te praten. Toen Reilley een jaar op het MKD zat, ging het gezin bij een Antilliaanse familie op verjaardagsbezoek. In de te kleine woonkamer waren te veel volwassenen bij elkaar. Reilley pakte een puzzel, ging midden in de kamer zitten en sloot zich zo af voor de drukte om hem heen. Dat was al een verbetering met het angstige gedrag van het jaar daarvoor. Kort geleden is Reilley weer bij dit gezin geweest maar hij ging nu naar het verjaardagspartijtje van één van de kinderen. Koekhappen en een kringspelletje, het gaat hem allemaal veel gemakkelijker af, glundert Linda. Volgend jaar gaat hij naar het Renn4 onderwijs in verband met zijn stoornis. De afgelopen jaren is hij met sprongen vooruit gegaan, vindt Linda. Hij is een lief en vlot jongetje geworden die zich veel gemakkelijker mengt met andere kinderen in zijn omgeving.

Jakkeren over de stoep

Ondertussen volgt Linda zo wat alle cursussen die er zijn bij het CJG. De getuigenschriften hangen aan de muur. Eigenlijk, mijmert Linda, wil ik uit de bijstand en oppasmoeder worden via een training van de Sociale Dienst. De Sociale Dienst heeft er nog even een stokje voor gestoken in verband met de dagelijkse structuur voor Reilley. Dat was een fikse teleurstelling. Buiten jakkert Reilley met zijn fietsje door het kindvriendelijke straatje. Daar moet Linda nog wel aan wennen; hij durft nu zoveel meer! Wat een luxeprobleem eigenlijk, vindt Linda.