Weer een eigen plek!

Weer een eigen plek!

Informatie & advies

050-5239494

Print pagina

De dag van Cynthia, ambulant begeleider

Om 7 uur. Beijum. Vakantie, dus de wekker gaat iets later af dan anders, maar toch. Wakker worden, ontbijten, leuk aankleden voor de foto later vandaag en dan rond half negen tijd om te vertrekken. Eén dochter blijft nog even bij paps, de andere huppelt bij mij de auto in. Ik zet haar af bij BSO De Pimpernel en rij door naar Musselkanaal waar Aline op mij wacht.

Rond 9 uur spreek ik met Aline (18) die momenteel bij de ouders van haar vriendje inwoont. Ze heeft nu dus geen voogd meer en kan wel wat hulp gebruiken. Al was het maar bij het regelen van praktische zaken. Aline doet het goed. Ze is serieus bezig om te zorgen dat ze tijdelijk een uitkering krijgt voor de studiefinanciering begint en ze gaat een BBLopleiding doen. Aline wil graag samen wonen als haar vriend Jordy uit detentie komt.

Om 11 uur zit ik met Aline in het huis van bewaring in Ter Apel. We gaan op bezoek bij Jordy. Hij is 22 jaar jong en zit al een tijd vast. Zijn zaak moet nog voorkomen. Hij weet dat hij foute dingen gedaan heeft, maar het gevangen zitten valt hem wel zwaar. Ik wil hem leren kennen omdat hij zo belangrijk is voor Aline. Ik stel een vraag over de aanstaande rechtszaak en vraag hem hoe hij zijn toekomst ziet. Wat hij vertelt is positief, hij wil graag samenwonen en weer naar school. Ik geef hem het voordeel van de twijfel. Om niet teveel van hun privétijd af te snoepen (ze zien elkaar maximaal eens per week) beperk ik de mijn gesprek tot een half uur.

Twaalf uur. Ik bespreek het bezoek kort na met Aline. Ze heeft het er erg moeilijk mee dat Jordy gevangen zit, vindt het zielig. Wat Jordy vertelde klopte wel met wat zij wil: samen een toekomst opbouwen. “Misschien kunnen we jou al inschrijven bij de woningbouwvereniging.” opper ik. Daarna praten we erover hoe ze zich ook op zichzelf kan richten. Want haar leven gaat natuurlijk wel gewoon door. Aline ziet dat goed in. We spreken af voor volgende week en ik stap in de auto.

Kwart over 1. In Groningen bel ik aan bij Marco. Hij is 18 en woont zelfstandig. Nu maar hopen dat hij me niet voor de deur laat staan zoals de afgelopen maanden. Maar zie daar, de bemiddeling door zijn moeder heeft geholpen. Marco wil wel met me praten, maar op voorwaarde dat ik hem alleen praktische hulp biedt. Niet praten over het verleden of gevoelens enzo. Dat is prima. Ik houd het bezoek bewust kort en luchtig, liever dit dan dat ik hem kwijt ben. Wel spreken we af dat hij me niet weer voor de deur laat staan. Als hij een keer geen contact wil, dan mag dat, maar stuur even een SMS-je. Die optie had hij nog niet bedacht.

Om 2 uur. Terug op kantoor aan de Haydnlaan wacht Ben op mij. Het is mijn dag, ik werk graag met de iets oudere jeugd en ook Ben is 18. Vorige week was ik nog bij hem thuis geweest voor een open gesprek met hem, moeder en stiefvader en iets heeft gewerkt denk ik. Ben neemt weer stappen. Hij vertelt dat hij zich heeft aangemeld voor de opleiding zorg en welzijn op het alfacollege. Hij hoopt dat ze daar dan meer vakken krijgt die over welzijn gaan dan bij zijn oude opleiding, want de zorg trekt hem helemaal niet.

Om 3 uur. Ik zoek op kantoor nog wat uit over thuisstudie, klets bij met collega’s–(wat een heerlijk team toch) en knabbel vlug een paar Sultana’s naar binnen, voordat ik de dag ga doornemen met de interviewster van de Elker. Hoewel mijn werkdagen erg kunnen verschillen van lengte, afhankelijk van wat zich aandient, was vandaag wel een vrij gemiddelde dag, besef ik. Een beetje rustig vanwege de zomer. Voor mij een leuke dag omdat het met alle jongeren vrij goed ging.

Rond 4 uur. Interview, ik kom op de foto en straks ga ik dan tevreden naar huis.

Rond 5 uur. Eerst man afhalen van zijn werk bij de sociale dienst, dan de dochters ophalen, samen even boodschappen doen, een maaltje met aardappels koken voor de kinderen. Daarna gaat manlief in de keuken staan om lekker Antilliaans eten te maken, want wij zijn meer van de rijstmaaltijden. Rond half negen liggen de kinderen in bed en dan hebben wij de tijd om rustig te eten en even lekker op de bank hangen. Niet meer over het werk praten. Morgen is er weer een dag.