De dag van een speltherapeute

De dag van Bep Donner

Informatie & advies

050-5239494

Print pagina

Half acht. De wekker. Nu de kinderen het huis uit zijn, heb ik lekker alle tijd voor koffie en een krantje. Vandaag word ik verwacht aan de Haydnlaan, op een van de locaties van Elker.

Half negen. Meteen na aankomst ruim ik de speelkamer op en ik print enkele stukken uit, om vervolgens het werkbegeleidingsoverleg in de duiken. Speltherapeuten Anneke, Sigrid, ikzelf en gedragswetenschapper Wieke nemen casuïstiek door. Altijd weer intensief en zeer nuttig. We bespreken eerst twee casussen van Anneke. Ze heeft een jongetje met zindelijkheidsproblemen. We bespreken de situatie en concluderen dat het verstandig is om eerst eens een algemeen medisch onderzoek te doen om zeker te zijn dat er geen fysieke oorzaken meespelen. Dan gaat het over de kleine Maud, die in een terug-naar-huis-traject zit. Het kind zit tussen drie vuren, vadersysteem, moedersysteem en grootoudersysteem staan apart van elkaar en men spreekt niet met elkaar. Tot wie moet Anneke zich nu richten? We zetten samen een communicatielijn uit. Dan is Sigrid aan de beurt. Ze zit ook met casus waar de familieleden niet meer communiceren. Sigrid zou het liefst een eigen krachtconferentie organiseren, maar vraagt zich af hoe ze hierbij haar vertrouwenspositie ten opzichte van het kind kan waarborgen? Wieke stelt voor om bij te springen en hulp te vragen van het unithoofd.

Rond tien uur. Mijn beurt. Ik breng mijn casus in. Twee kinderen een jongen van zeven, een meisje van tien. Kinderen van dove ouders. Er speelt veel; huiselijk geweld, uithuisplaatsing, scheiding, verhuizing. De beide kinderen zijn een tijd bij mij in therapie geweest. Nu zeggen ze te willen stoppen. Ik vind het echt erg jammer. Ik vermoed dat ik hier aanloopt tegen het fenomeen “kinderen kunnen niet sneller groeien dan het gezinssysteem waar ze in zitten.” We overleggen dat ik toch de therapie moet beëindigen. En dan een warme overdracht doen naar de mensen van de Stichting Noorderbrug. Zij weten veel over de specifieke problematiek van kinderen van dove ouders en ik heb rond deze kinderen al steeds heel prettig met ze samengewerkt. Ik kan mijn zorgen in het eindverslag noteren. En dan hoop ik dat er ooit weer eens nieuwe kansen komen.
 

Kwart voor elf. Even iets afstemmen met collega Elly. Zij komt cognitieve gedragstherapie geven aan een kind, parallel aan de speltherapie. En dan is het tijd voor Niels (7). Dit is een van zijn laatste spelsessies. Ouderbegeleider Carien Scheepstra praat intussen met moeder. Ik merk dat Niels behoorlijk klem zit. Hij speelt niet, hij legt op verschillende plekken een ander verhaal neer, zijn spel stokt. Carien en ik bespreken een vervolg. De uitkomst: een omgangstraject voor vader en kind, voor beide ouders een traject ouderschap na scheiding. En voor Niels: een kinderpsychologisch onderzoek en een consult bij een kinderpsychiater. Misschien kan medicatie dit kind wat ondersteunen.

Twaalf uur. Dianne, de stagiaire van de post-HBO-opleiding speltherapie, komt bij mij langs voor haar begeleiding. Zij begeleidt Gertje, die op de GGZ-afdeling In-Between verblijft. Ze heeft alle speluren netjes opgenomen op video en maakt getypte verslagen daarvan. Gertje speelt prachtige thematieken uit die bij zijn trauma’s horen. Ik neem met Dianne de thema’s door en we stellen samen doelen vast, waaraan met Gertje verder gewerkt kan worden.
 

Eén uur. Tamara van (11) komt. Zij zit in een pleeggezin. Ik weet waar het om gaat. Ik heb haar ook in therapie gehad toen ze vier jaar en acht jaar was. We kijken samen naar mijn video-opnamen van destijds, toen Tamara als vierjarige bij mij was. Een ontroerend moment als ze tot een inzicht komt, dat ze nog nooit eerder gehad heeft. ‘Goh, eigenlijk was ik een heel lief meisje?!’ Binnen de sessies komt ook haar verdriet aan de orde over de jongen uit haar klas, die onlangs is omgebracht. Dit rakelt bij Tamara oude trauma’s op. Ze speelt geen fantasiespel meer, maar door te kleien en te tekenen gaat het ook goed. Bij alles wat ze zo al doende vertelt, laat ik haar zelf een korte analyse maken. Daarbij is het doel is om traumatische gebeurtenissen en de eigen reacties daarop van elkaar te scheiden. We werken op een groot papier met daarop de 4 G’s. Wat is de Gebeurtenis, wat is Gedachte, Gevoel, Gedrag?
 

Twee uur. Afscheidssessie van Sven (7). Achtergrond: mishandeling, scheiding, veel pedagogische onmacht bij ouders. Samen bladeren we zijn ‘Horizon’ werkmap door. Is het beter met Sven? Sven zelf denkt van wel. Zijn hoofd is leger. Ik zie ook dat hij rustiger beweegt en hij voelt zich op meer plekken veilig. Hij vertrekt trots en blij, met zijn armen vol met schatten. De playmobiel, de zelfgekozen dropjes en al zijn eigen werkstukken, die ik -zoals bij elk kind- voor alle zekerheid veilig voor hem bewaard heb, tijdens de duur van het hele therapieproces.
 

Drie uur. Ik ga naar het therapiegebouw. Ik ben daar tegenwoordig aanspreekpunt voor de creatieve ruimte. En op de woensdagmiddag heb ik daar nu het vaste ‘crea-uur met Bep’ geïnitieerd, speciaal voor de jongeren van Elker. Bij Elker zijn ze er blij mee. Zelf hoop ik het initiatief uit te kunnen bouwen naar meer cliënten. Voor mij is het crea-uur ook een manier om mezelf weer te inspireren en creatief te blijven. Dit keer komen Jorrit (11) en Mark (5). Jorrit gaat meteen lekker bezig. Mark heeft louter stuiterneigingen; er is net brandoefening geweest en hij heeft zijn medicatie niet gehad. Ik loop met hem aan de hand naar de groep en hij krijgt zijn medicijnen. Dat werkt, daarna gaat ook hij aan de slag.

Half vijf. Opruimen en administratie bijwerken.

Kwart over vijf. Naar huis, alwaar de zapper van de TV al klaarligt. Eerst mijn rituele half uur brainless TV-kijken. Daarna ben ik weer aanspreekbaar voor andere dingen! Eten koken, eten en dan fijn naar mijn viltkamer waar ik rustigs iets moois af kan maken.