Toekomstplannen zijn er nog niet echt.

De buitenkant past nu meer bij de binnenkant van deze vrije vogel

Informatie & advies

050-5239494

Print pagina

We zaten allebei op hetzelfde terras toen zij belde. Waar zit je? Ik ben er al! ‘Ik ga nu staan en steek mijn arm omhoog. Kun jij mij dan zien?’, vroeg ik haar. Daar kwam ze aan: 

Tamara, bijna achttien. We gingen allebei opnieuw zitten en het gesprek begon. 

“Ik was 11 jaar toen ik vrij acuut bij mijn vader en zijn toenmalige vriendin kwam wonen  omdat mijn moeder was overleden. Maar ik had tot die tijd totaal geen opvoeding gehad bij mijn moeder.  Ik mocht altijd alles bij mijn moeder en was ook weinig thuis. Er waren  vaak ruzies tussen mijn moeder en haar vriend. Dan logeerde ik  weer hier, dan weer daar. Dus je begrijpt, toen ik bij mijn vader kwam wonen  ging het natuurlijk niet zo goed. Ik miste het ook niet, die opvoeding, de regels en afspraken maken met elkaar.  Mijn nieuwe stiefmoeder zei achteraf dat ik nog geen jas kon ophangen. “ 

Tamara vertelt met een glimlach op haar gezicht. Maar soms glijdt er ook een kleine schaduw en een ernstige blik over het jonge gezicht en wordt er serieus nagedacht. “Mijn vader gaf mij een briefje met een telefoonnummer dat ik Jeugdzorg moest gaan bellen omdat het niet meer ging thuis. Een korte periode was er Ambulante hulp maar daarna ben ik naar de crisisgroep gegaan en vandaar via allerlei andere vervolg­groepen uiteindelijk naar BKB (Begeleide Kamer Training, red.),ook van Elker. “

Tamara kreeg een nieuw  groepje ‘jeugdzorgvrienden’ zoals zij het noemt. In de beginperiode bleek al snel dat Tamara alleen maar boze- óf blije gevoelens kende en niets van het scala aan gevoelens er tussenin. Meer was er niet aangeleerd en het was haar manier om overeind te blijven.  “Als het vroeger eventjes goed ging, zat ik echt te wachten op het moment dat er weer een negatieve tijd zou aanbreken. Yes, dacht ik dan, zie-je-wel, het klopt! “ 

Naast het wonen en vaardigheden aanleren in de groep, volgden er een aantal therapieën waarvan eentje het meest aansloeg en bleef gedurende haar hele Elker-periode: de cognitieve gedragstherapie*  bij Elly Voorintholt, gedrags­wetenschapper van Elker. Tamara leerde dat er meer gevoelens in een mens zitten en leerde ze bij zichzelf te (h-)erkennen. Samen maakten ze een levensboek met her­in­neringen van vroeger en Tamara probeerde te zoeken naar positieve ervaringen. 

Dat was best moeilijk maar langzamerhand lukte dat. Het delen van haar gevoelens met iemand anders oefende zij het eerst met een jeugdzorgvriend toen zij wilde vertellen dat zij zich zorgen maakte over een andere goede vriend met wie het helemaal niet goed ging. En zo ontwikkelde deze vrije vogel zich in een wereld van structuur, regels en autoriteit. Het ging gemakkelijker dan Tamara van te voren had gedacht juist omdat andere groepsgenoten zich ook aan afspraken en regels moesten houden. Dat hielp. En langzamerhand leerde Tamara haar muur afbreken en het masker van vrolijkheid af en toe eens te laten vallen.

De eindfase bij Elker is inmiddels in zicht: Tamara gaat binnenkort afbouwen ‘bij de jeugdzorg’ maar weet zich gelukkig gesteund door  na-begeleiding “want anders zou ze niet weten hoe het zomaar zonder iets, verder moest.” Ook een vrije een vogel wil afbouwen.

Het contact met vader is inmiddels weer opgebouwd. Tamara gaat regelmatig even bij hem en zijn nieuwe vriendin langs en dat gaat goed. Overdag druk met school, stage, de bijbaan in de supermarkt of op bezoek bij haar vrienden. Veel thuis op haar kamer is Tamara niet want ‘dan verveel ik me snel’. 

Tamara leeft van dag tot dag en het leven komt zoals het komt. Of zij uiteindelijk op de goede opleiding zit, is ook nog niet helemaal zeker wat haar betreft. Toekomstplannen zijn er nog niet echt. Behalve de droom om, na school, de wereld in te trekken samen met iemand.